در غار تنک تنهایی خود اشک میریزم می‌نگرم گذشته را آینده را باخته ام من چرا هیچ کسی به حال من توجه نکرده چرا جان من بی مقدار شده برای خویش

بهارم رفت جانم رفت همه چیزم رفت دگر چیزی برایم نیست دگر نان و نوایم نیست تو رفتی و منم رفتم تمام جان را باختم تو بودی منم بودی خوش بودم بهار بودم

آسمون ها همگی تیره شده غم به سیاه دلم چیره شده دنیای سیاه من چقد بد شده اشک چشم هم بد پیله شده

مادر تو بودی که فقط به من جان دادی مادر نشون من تو فقط این جهان دادی مادر یکاش ذره ای از مهر تو میکردم جبران مادر تو بودی که برام زمین و زمان دادی