بی روی تو یک همهمه افتد به درونم با دیدن تو بی خودم و غرق سرورم

گر چه در دریا رهایم کرده‌اند لیکن اينجا زنده مانی می کنم در دلم غوغا به پا اما فقط آرزوی زندگاني می کنم

کم کمک داری دلم را مست و شیدا می کنی این منم را در خودم انگار پیدا می کنی با هزاران عشوه قلبم را به غارت می بری بعدِ آن یک گوشه بنشسته تماشا می کنی

خانه ام نیست دگر خانه خورشید چرا؟ نیست دیگر خبر از زهره و ناهید چرا؟ رفتی و ساز جدایی به لبت ساز شده شده بین من و تو فاصله تشدید چرا؟