تو آرامشم بودی... اما هر بار که نزدیک شُدم، بیشتر از خودم دور شُدم... تو بَهارَم بودی وَلی با عَطرِ خَزونی، شِفایِ دَردَم بودی، با زَخمِ پِنهونی... خَندیدی و دُنیام، پُر اَز تاریکی شُد، ‌ آغوشِت پَناهَم بود، و بعد زِندونِ مَن شُد