اسیر شده ام به غمزه ی چشمانی که انتهای فریبند و مرا به کام غنچه های لبانت کشیده اند‌. در حرم عشق می سوزم. بی خبر از کمند دام گیسوان پریشت که به حیله تنیده و عصاره ی وجودم را در چنگال غرور بدار آویخته ای .