داستان در مورد زنی جوان و بسیار زیبا به نام صوفی است که برای گذران تعطیلات به روستای بزرگ پسرعموی پدرش سفر می کند. او بسیار مهربان و مبادی آداب رفتار می کند بنابراین خیلی خوب می تواند در آنجا به کارهایش برسد و مطابق اهدافش پیش برود. صوفی در آنجا با مردی جذاب آشنا می شود و هر دو تا حدودی به هم علاقه مند می شوند اما چون هر دو درگیر ماجرای عمیق تری هستند، بنابراین بالاجبار به سمت منافع خود حرکت می کنند و ماجراهای دیگر....

داستان فیلنامه در مورد مردی جوان به اسم نوید است که به تازگی با دختری وارد رابطه ی آشنایی و نامزدی شده، او همراه چند نفر به خاطر دوستش مجبور می شود به منطقه ای برود که مدت زمانی است خلوت تر شده، آنها در طی مسیر تا به آن منطقه برسند با موجودات عجیب و اشباح روبرو شده و مسایلی را پشت سر می گذارند که آنها را درگیر ماجراهایی میکند. افعال فیلمنامه را برای جلو رفتن راحت تر با ماجرا به صورت حال استمراری آورده ام که خودتان میتوانید آن را متوجه شوید.

من از چشات می خونم که، یه حرفی توو دلت داری انگار توو این راهی که هست، دیگه داری کم میاری حرفاتو تو به من بزن، توو بَغَلَم عاشقی کن پیرهنمو با نفسات، پُرِ عطرِ رازقی کن...

تو مثلِ نم نمِ بارونی پشتِ شیشه توو شبایِ خَستَم همون وقتایی که یه حالیَم همه درا رو رو خودم بستم تو چشاتو تا باز و بسته می کنی نمی دونی توو دلم چی رنگ می گیره....

من نمی دونم چه جوری، تو شدی معنیه حرفام چه جوری عطرت می پیچه، تویِ غربتِ نفس هام منو درگیر خودش کرد، یه حس و حالِ قشنگی ....

تو یه احساسِ قشنگی توو غروبِ فصلِ پاییز مثلِ یه بارونِ نم نم از یه دردِ کهنه لبریز تو مثلِ رنگین کمونی که می باره چیکه چیکه رویِ دستایِ یه عاشق ...

صدایِ بارونو یک شب یِه خیابونِ پُر از تَب دودِ سیگار و مِه و غم سر درد و خاطره یِ سَم حسی که رنگِ چشاتو با دلم مخلوط کرده

منم شبگردِ تنهایِ خیابونایِ بارونی که از سرمایِ تو سردم توو شبهایِ زمستونی بذار با تو هوایی شَم، توو این دنیایِ ویروونه خودم میخوام که راهی شَم تویه این راهه بی خونه

ضربه های (ضربانِ) قلبِ من باز، دوباره بالا گرفته کی به جایِ من عزیزم، دستاتو حالا گرفته دِلو میسپارم به دستات با اینکه خیلی شکسته بیا برگرد نازنینم! درو هیچ کس روت نبسته ...