نگاهش با من است اما دلش را من نمی‌فهمم کنارم می‌نشیند، حاصلش را من نمی‌فهمم چنان با عشق می‌خندد که باور می‌کنم او را ولی در عمق آن چشمش دلیلش را نمی‌فهمم بگو آیا مرا می‌خواهی ای آرامِ بی‌تکلیف؟

من از فکرِ تو لبریزم تو با یاد کی بیداری دارم می‌سوزم و انگار تو از این شعله بیزاری من و تو روبرویِ هم یکی صخره، یکی دریا من اون غرقم که تقدیرش شده بازی با این موجا

اندوهِ من، هم‌سایه‌ی شب بود پیچیده در رگ‌هایِ تب دارم گم کرده‌. بودم راه امیدو در کوچه‌هایِ هر طلب کارم فردا کجاست ای آسمان من پر درده قلبِ نیمه‌جان من

از دیشبه،بیدار بیدارم خوابم باهم قهر کرده فهمیدم اون خاطرات لعنتی تو ، زورش زیاده باشه فهمیدم خواستی بسوزانی وجودم رو ، باشه قبول بااختلاف بردی گفتی که ثابت می‌کنی باختم ، هر لحظه من خوب اینو فهمیدم

گاهی برای جر زدن دیره گاهی تمومِ راه بن‌بسته هر کاری کردی که بره اما اون دیگه به عشق تو دل بسته دیوار و جای مشتِ تو رو اون یادآور روزای سختت بود اون هاله‌های دودِ سیگارت آغازِ نفرینت به بختت بود