آسمان گاهی آبی‌ست لحظه‌ای تیره میشود ابر سیاه خورشید را می‌بلعد، پرتو ها گم می‌شوند

هزاران سد کشیدند از ازل تا کنجِ این دنیا که ما با هم نگردیم، ای فلک، ای چرخِ بی پروا چو ابریشم که می‌بافد به دورِ خویشتن تاری همین دنیا مرا پیچیده در بندِ غم و غوغا

به هر کس مکن، لطفِ خود را عیان که کین می‌برند از تو در هر زمان نه آن‌گه که نیکو کنی بر کسی خوری زخمِ کاری، زِ هر ناکسی

تلخ است این موجودیت این پرسش‌های بی‌‌پاسخ تلخ است داستانِ فرهادِ گورکن که می‌سازد آرامگاهِ معشوق را. بیل بر خاک می‌زند نه به شوقِ رسیدن به سرچشمه‌یِ شیرین، که برای مدفون کردنِ ردِ پایِ هجران در عمقِ تیره‌یِ خاک.

دلِ من در طلب روی تو چون آتش شد جانِ شیدا ز فراقِ تو به دل سرکش شد تو به معراجِ جمال آمده‌ای ای جانان منِ عاشق چه کنم؟ پای دلم مسکین شد