مشاهده

در اتاقی سرد و تاریک، روی تختی نیمه‌جان در حصارِ شهرِ کینه‌توزِ سنگینِ گران پشتِ شیشه، توی کوچه، آسم

مشاهده

تاریک شد هوای سرم، مغز من فساد... دیگر به مغزِ من نرسد بوی اعتماد! بر چرخه‌ی تکرار بیاویز قلب من تا

مشاهده

ای دل از آتشِ چشمِ تو گرفتار شده شهر در پرتوِ آن طره گهربار شده ​آمدی با سرِ ژوبینِ غزل، خیمه زدی ک

مشاهده

از قصه به جز تلخیِ پایان نرسید به زخمه‌یِ ناسور، مداوا نرسید گفتند که فرداست طلوعِ خورشید شد عم

مشاهده

نشستی در کنارم، لیک تنهاتر شدم با تو میانِ جمع بودم، باز غمگین‌تر شدم با تو ​تو پنداری که باران