امشب پنجره را که باز می‌کنم شهر آرام‌تر از همیشه نفس می‌کشد؛ انگار تمام خیابان‌ها بعد از یک روز بلند و پرهیاهو روی شانه‌های تاریکی سر گذاشته‌اند. باد می‌آید و پرده را آهسته تکان می‌دهد، مثل دستی مهربان که بخواهد خاطره‌ای دور را از خواب بیدار کند. من اما کنار چراغ کم‌نور اتاق به روزهای رفته فکر می‌کنم؛ به جاده‌هایی که پیمودم، به آدم‌هایی که آمدند و بخشی از جهانم شدند، و بعد در پیچِ یکی از فصل‌ها گم شدند. چه عجیب است؛ بعضی آدم‌ها می‌روند اما صدایشان سال‌ها در راهروهای ذهن می‌ماند، مثل عطر باران بر خاکی که تشنه بوده است. گاهی خیال می‌کنم زندگی رودخانه‌ای بلند است